شب گذشته رفتم هیئت محل قدیم ، حال و هوایم عوض شد . از قدیمی ها خیلی ها دیگه نیستند ، خدا رحمت کند آقایان جلالی ، مردانی ، سجادی و ... یادش بخیر آقای جلالی با اون هیکل درشت و شکم برآمده اش کنار حاج آق

مثل نفس هایم دوستت دارم.

همانقدر بی اختیار.

همانقدر تا پای جان .

یکی از از هوس های خیالی و یا به قولی ، فانتزی هایم این است که ، بالکن خونه ام مشرف به یک مدرسه ابتدایی باشد .

صبحانه ام را روی بالکن با صدای جیغ و داد و هورا و صف صبحگاهی و نهارم را هم با صدای هلهله و جیغ و داد بچه ها هنگام خروج از مدرسه صرف کنم .

دنیای زیبای کودکان لبریز از زندگیست و من این دنیا را چقدر دوست دارم .

امروز نگاهی به پست های ثبت موقت انداختم . چقدر تعدادشون زیاد بود . آخرینشون را با نام یادی از گذشته ثبت دائم کردم و خیلی ها را هم حذف کردم .

خیلی سال پیش ، مخابرات کار می کردم ، یه روز صبح که رسیدم اداره ، دیدم دوست صمیمی ام که تازه ازدواج کرده بود ، منتظرم نشسته است . حال و احوال کردیم و گفتم اول صبح اینجا چکار می کنی ؟گفت : پدرم ، هم از

یه وقت هایی نگاهت میکنم و سیر نمی شوم از این نگاه .

بانوی من ،

دوستت دارم ، تا ابد .

ساعت ۱ بعد از نیمه شب وقتی بانو دستمو گرفته بود و می برد بیمارستان ، گرمای وجودش دردم را تسکین میداد .

خدایا ممنونم .

از ثبت موقت هایم یکیش مربوط به ۳۰ مهر روز تولدم است .

چند جمله ای سر کار با موبایل نوشته بودم . این موقع شب کاملش کردم که مشکلی پیش آمد و پرید .

انشالله اگر زنده موندم سال بعد تکمیلش می کنم

لعنتی بلاگفا

چند لحظه پیش ، ویس ( voice ) قصه ای از قصه های شب را که قدیما از رادیو گوش می کردیم شنیدم . چقدر دنیامون تغییر کرده . نمی دونم هنوز هم قصه شب با آن آهنگ نوستالژیک زیبای تیتراژش پخش می شود یا نه ؟یکی